Dzień 2 – Nauka o NMP – Nowenna za kapłanów, braci i siostry zakonne, osoby konsekrowane oraz o powołania kapłańskie i zakonne

https://youtu.be/d4M3ERVZTyk

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

DZIEŃ DRUGI
Nauka o
Najświętszej Maryi Pannie wg. Kazań proboszcza z Ars

MODLITWA ZA KAPŁANÓW Św. Tereski od Dzieciątka Jezus

Panie Jezu Chryste, Odwieczny Kapłanie,
Zachowaj Twoje sługi, kapłanów,  w zaciszu Twego Najświętszego Serca, gdzie nikt nie może ich skrzywdzić.
Zachowaj od skazy ich namaszczone dłonie, które dotykają Twego Najświętszego Ciała.
Zachowaj ich wargi w świętości o barwie Twojej Najdroższej Krwi. Zachowaj ich serca w czystości i świętości, opieczętowane wzniosłym znakiem Twojego chwalebnego Kapłaństwa.
Niech Twoja święta miłość ogarnie ich i osłoni przed duchem tego świata.
Pobłogosław ich posługę poprzez obfitość jej owoców, a dusze, którym posługują, niech będą ich radością i pocieszeniem tu na ziemi i w niebie. Po ich zwycięskiej walce Z ciemnością, szatanem i światem, Podaruj im koronę wieczystej chwały w Twoim wiekuistym królestwie..

ROZWAŻANIE
Maryja naszą obroną

„Przepowiada staruszek Symeon w czasie ofiarowania Pana Jezusa w Świątyni Jerozolimskiej, że duszę Maryi przeszyje miecz boleści (Łk 2, 35). Ona widzi, piastując Boże Dziecię, rany na Jego rękach i stopach, widzi ciągle koronę cierniową na Jego skroniach, a kiedy przechodzi ulice miasta, przywodzi sobie na myśl, że po nich będą kiedyś wodzić związanego Zbawiciela świata, aż Go wreszcie przybiją do krzyża na górze Kalwarii. Jak nie kochać Maryi, kiedy mamy od Niej tyle łask? Dlatego woła św. Bernard, Jej wielki sługa: „Jak ślepi i biedni jesteśmy, że nie kochamy tak dobrej i miłosiernej Matki! Bez modlitw Maryi już dawno nie istniałby świat, już obróciłyby go nasze grzechy w gruzy i ruiny!”.

„Czytamy w Ewangelii (Łk 17, 6), że pewien człowiek miał w ogrodzie drzewo, które było niepłodne. Mówił więc gospodarz do ogrodnika, że już od dawna na próżno czeka na owoce z tego drzewa. Każe je zatem wyciąć i wrzucić do ognia. Wówczas ogrodnik błaga, by jeszcze pan nieco poczekał, a on drzewo okopie, da nawozu, podwoi koło niego starania, a może wreszcie wyda owoce. Gdyby pomimo to na przyszły rok nie zrodziło owoców, wytnie je i rzuci na spalenie, by na darmo nie zajmowało miejsca. To obraz tego, co się dzieje między Bogiem, Najświętszą Dziewicą i nami. Panem ogrodu jest Bóg, ogrodem jest Kościół, a my posadzonymi w nim drzewami. Bóg chce, byśmy pełnili dobre uczynki i rodzili owoce na przyszłe życie. Czeka więc dwa, trzy, dwadzieścia i więcej lat, byśmy poprawili się i przestali grzeszyć. A kiedy widzi, że jesteśmy coraz gorsi, każe nas złemu duchowi zabrać na spalenie wieczne. Wówczas Maryja, jak ów staranny ogrodnik, rzuca się do stóp Jezusa i błaga, by nas jeszcze nie zabierał ze świata, by zostawił nam jeszcze czas do pokuty. Jak wielka jest Twa dobroć, o Matko nasza, a jak my względem Ciebie jesteśmy niewdzięczni!”

„Maryja jest dla nas także szańcem obronnym przeciwko najazdom piekła. Kiedy raz św. Dominik wygnał czarta z opętanego, usłyszał z ust tego piekielnego ducha wyznanie, że Matka Najświętsza jest najstraszniejszym jego wrogiem, że Ona niweczy wszystkie jego plany i zamiary, że gdyby nie Ona już dawno obaliłby Kościół przez schizmy i herezje, że Ona wyrwała mu już mnóstwo ofiar z rąk, że nikt nie zginął dotąd, kto w Niej położył ufność.”

„Jak wielkim jest nieszczęściem, gdy ktoś nie miłuje tak dobrej i zacnej Matki!”

 



Modlimy się wraz ze św. Maksymilianem Marią Kolbe:

Dozwól mi chwalić Cię, Panno Przenajświętsza! Dozwól był własnym kosztem Cię chwalił! Dozwól, bym dla Ciebie i tylko dla Ciebie żył, pracował, cierpiał, wyniszczył się i umarł! Dozwól, bym do Ciebie cały świat przywiódł! Dozwól, bym się przyczynił do jeszcze większego, do jak największego wyniesienia Ciebie! Dozwól, bym Ci przyniósł taką chwałę, jakiej jeszcze nikt Ci nie przyniósł! Dozwól, by inni mnie w gorliwości o wywyższenie Ciebie prześcigali, a ja ich, tak, by w szlachetnym współzawodnictwie chwała Twoja wzrastała coraz głębiej, coraz szybciej, coraz potężniej, tak, jak tego pragnie Ten, który Cię tak niewysłowienie ponad wszystkie istoty wyniósł. W Tobie jednej bez porównania bardziej uwielbionym stał się Bóg, niż we wszystkich świętych swoich. Dla Ciebie Bóg stworzył świat. Dla Ciebie i mnie też Bóg do bytu powołał. Skądże mi to szczęście? O, dozwól mi chwalić Cię, Panno Przenajświętsza!