Owocność Adoracji Kapłańskiej – Mnich Benedyktyński (In Sinu Jesu, 22 marca 2010):
„Moja przyjaźń z kapłanami różni się od przyjaźni z innymi duszami.
Im częściej Moi kapłani przychodzą do Mnie i trwają w Mojej obecności, tym więcej mogę im wyjawić sekretów i skarbów zarezerwowanych dla nich w Moim Najświętszym Sercu.
Kapłani, tak – nawet Moi kapłani – czasem obawiają się milczenia i samotności w Mojej obecności. Tymczasem nie wymagam, aby ze Mną rozmawiali, gdy przychodzą Mnie adorować i pocieszać dotrzymywaniem towarzystwa; wystarczy, że pozostają w blasku Mojego Oblicza i pozwalają, aby ich serce zbliżyło się do Mojego Eucharystycznego Serca. Ci, którzy doświadczyli takiego poruszenia serca, dobrze wiedzą o czym mówię. Słowa nie zawsze są konieczne, natomiast zaangażowanie serca jest nieodzowne.
Zmęczenie i znużenie nie są przeszkodą do owocności adoracji. Są drugorzędne, liczy się pragnienie poszukiwania Mojego Eucharystycznego Oblicza i przebywanie w Moim towarzystwie.
Temu, kto kocha, czas w Mojej obecności upływa bardzo szybko. Gromadzi ogromne skarby zasług dla dusz.
Zasługi twojej adoracji przeznaczam najbardziej potrzebującym i najbardziej zagubionym z Moich kapłanów. Czy nie o to prosisz Mnie w modlitwie, którą rozpoczynasz każdą adorację?
W tym życiu nie będzie jeszcze dane ujrzeć dobra, jakie wyświadczyłeś duszom Moich umiłowanych kapłanów twoją wiernością adoracji, ale w niebie zostanie to przed tobą odkryte i nieskończenie pomnoży twoją radość Mojej obecności.”